IJzel in de Grevelingen en een heerlijk visrestaurant in Bruinisse. De Wii in ‘t vakantiehuisje, kleinzoontje in het zwembad
donderdag 24 december 2009, 11:17.
woensdag 23 december 2009, 21:10.
dinsdag 22 december 2009, 13:13.
vrijdag 18 december 2009, 09:19.
tot na nieuwjaar!
Prettige vakantie, mooie feestdagen, een goed uiteinde, en een prima begin!
Voorspoedig gelukkig en gezond 2010! Hartelijke groet en graag tot ziens,
uw Bloggenist.
Comments Off
donderdag 17 december 2009, 10:53.
Volkskrantplaat!
Uit de VK van vandaag. h.gr. Jaap
_____________________________________________________________________________________
De Heerlense Hogeschool
________________________________
.
Marianne Dunnewijk nam gisteren
afscheid van de Hogeschool Zuyd
in Heerlen.
Bij die gelegenheid
werd ze benoemd tot Ridder in de
Orde van Oranje Nassau.
Burge-
meester Gresel reikte het lintje uit.
Dunnewijk was sinds 1981 werk-
zaam in het hoger onderwijs.
In
1988 werd ze faculteitsdirecteur en
daarna voorzitter van het college
van bestuur van de hogeschool.
_________________________________
.
Bijna onopgemerkt, geheel onopvallend passeerde bovenstaand bericht vorige week in de kranten van Limburg.
Niemand schonk er aandacht aan. Het bericht werd snel vergeten, niet bekeken, niet gelezen, niet overdacht, nergens aan herinnerd, verworpen in de vergetelheid en in het geheugen op slot gedaan.
De Heerlense rector magnificus telt niet mee.
Zo gaat het tegenwoordig. Met de krant. Men vond het niet nodig, er enige aandacht aan te besteden.
Nu is Heerlen wél studentenstad.
Ze vallen niet op, maar ze zíjn er wél.
Kennelijk heeft de krant ze niet meer nodig.
Studenten als doelgroep heeft de krant afgeschreven.
De rekening wordt straks wel gepresenteerd.
De Heerlense Hogeschool heeft een actieradius van de hele provincie, en ver daarbuiten. Tal van kinderen van “hooggeplaatste personen in den lande”, studeren er.
De hogeschool heeft kwa prestaties en studietijdefficiency een veruit betere naam dan de Maastrichtse universiteit.
Puinhoop
Marianne Dunnewijk trad aan in een hogeschool die een onoverzichtelijk en puinhopig rommeltje was. Overal, in meer dan twintig tot dertig panden verspreid over de hele provincie, in gebrekkige omstandigheden, zat de hogeschool. Het was een warboel. Een chaos. Met de uiterste inspanning wist men de wantoestanden binnenskamers te houden. Insiders echter, wisten er alles van. Het kon zo niet langer.
Dunnewijk maakte er één, gecentraliseerd gehuisveste, goed en stevig geleid geoliede onderwijsmachine van. Met een uitstekende prestatiekwaliteit. Er heerst een prettige, goede efficiënte opgewekte en optimistische werksfeer onder docenten en studenten. Het is geen drilsysteem, maar menselijke degelijke rationaliteit. Daar houden hogeschoolstudenten van. Overbodige franje, opsmuk snoeverij humbug en nonsens, wanorde, vallen overal af. De hogeschool onder Dunnewijk is rechtlijnig, maar gaat voorop, in baanbrekend initiatief. Het is een vrolijke, opgewekte frisse studentengemeenschap in een modern en goed geoutilleerd gebouw. Het nieuwe “Quartier Latin” van Heerlen. Ze werken er goed en hard. En ze komen goed terecht. De stad heeft er het karakter, en alle eigenschappen ook naar.
Bouwprofessor
Dunnewijk is een vriendelijk, een aardig mens. Ze is intelligent, pragmatisch en zuiver uitsluitend doelgericht. Hartelijk, meelevend maar wel snel zeker betrouwbaar onverstoorbaar dirigerend. Verre van dictatoriaal maar wel uitsluitend koersgericht. Ze trok de kar, met alle na- en voordelen vandien, in een “bouwprofessoren”-tijd. Ze ging mee en zelfs voorop met de onderwijsvernieuwingen. Die nogal heftig zijn. Ze maakte er een hogeschool van waarin het prettig hartelijk hardwerkend toeven, studeren en doceren is. Dat zijn kwaliteiten en werkverrichtingen, die met een lintje en het ridderschap nog niet eens in de verste verte voldoende zijn geeerd en gerespecteerd. Met intens veel plezier en hartelijkheid van studenten docenten personeel nam zij onlangs afscheid. Het was haar van harte gegund.
Flierefluiten
En zo komt er, met het verdwijnen van chief Dunnewijk, ook binnenkort een einde van negen en dertig jaar lang werken in het docentenonderwijs ter hogeschool van een andere persoon, die ik uitzonderlijk goed ken en waardoor ik vaak moest zijn, in de hogeschool. Ook zij zal het genot van het prepensioen genieten zoals ik dat zelf nu al ruim acht jaar tot opperste vreugde elke dag onderga. Elke dag in vrolijke vrijheid, nooit meer werken voor de baas. Flierefluitend door het leven. Met ontzettend veel mooie dingen nog te doen. In een uitstekende, perfecte gezondheid. Dat kunnen er niet veel nazeggen. Zij zal geheel opgaan in haar grote liefhebberij, het toneel. Samen zullen we reisjes maken. Langs de Rijn, bijvoorbeeld, in een mooie grote boot. Zo vaak, zo ver en zo lang als we maar willen.
Het leven is goed, en altijd waard om geleefd te worden. Geen seconde te verliezen.
woensdag 16 december 2009, 19:24.
Weg met de piepenkoe
De piepenkoe moet gaan.
De piepenkoe heeft de langste tijd gehad. Ze moet gaan en als dat niet gauw gebeurt, gooi ik haar zelf uit de deelstaatsregering van Noordrijnland Westfalen. Dan gooien we d’r maar ‘n fris en vrolijk incident tegenaan.
Roswittha Müller-Piepenkötter (CDU) heeft in haar hele ambtstermijn als minister van Justitie één ononderbroken lange reeks van de ergste stomste fouten te zien gegeven. Er ontsnappen regelmatig topcriminele gevangenen vanuit Aken. Dat is hier 12 tot 15 kilometer vandaan. Er staat nog een hele reeks ernstige schandalen van justitie op haar naam.
Roswittha Piepenkötter, minister van Justitie NRW. - Foto's WDR.
Vandaag kreeg ze in de deelstaatsparlamentsvergadering het vuur na aan de schenen gelegd.
Ze maakt het niet lang meer, als verantwoordelijk regeringschef. Het is nog maar een kwestie van tijd.
Ze levert verbeten koppig eigenwijs en onverzoenlijk strijd. Maar ze verliest. Dat staat vast.
Het is een grote sloddervos. Ga, piepenkoe. Ga. En kom nooit meer terug, in de regering. Wat een ónmens.
Lekker fris in de buitenlucht
De jeugd van Breda schaatst in de buitenlucht op de overdekte ijsbaan in de stadsgracht.
Met de kleine kleinzoonbeentjes op de fiets naar de ijsbaan in de stad om te kijken naar de grote jeugd en de oude mannen.
Vanaf maandag zullen we ‘n weekje zijn te Zeeland om daar de elementen van vrieskou, sneeuw, hagel, regen en harde wind te trotseren met z’n allen maar eerst gingen we gisteren even kijken te Breda, waar de jeugd en ook de ouderen met veel plezier schaatsen in de open lucht overdekt op de baan in de stadsgracht.
De gemeente is zo slim geweest heel snel een mooie ijsbaan dichtbij ‘t bekroonde centrum van Breda uit te zetten en natuurlijk zijn meer steden in Nederland, bijna alle steden van Nederland zo slim geweest.
Behalve Heerlen. Daar gebeurt niets aan schaatsplezier. En in de meeste overige steden gebeurt ook niets. Maar dat is niet erg. De jeugd vermaakt zich toch wel, in de komende kerstvakantie al was ‘t maar met ‘n paar flinke sneeuwballen en -mannen op de boswandeling.
Even diep ademhalen en voor je ‘t weet, zitten we in ‘t nieuwe jaar met zóveel spannende verrassingen, dat we daar nu nog maar even niet aan moeten denken.
.
Initiatief: gemeente Breda en sponsors.
En dan moet ‘t daarna ook nog ‘n keer lente, en zelfs zomer worden!
.
Voorlopig vriest en sneeuwt ‘t nog wel ‘n paar dagen.
.
.
_____________________________________________________________________________________________________
Koud nat en schraal nieuwsweer voortaan in Nederland
Zie de pagina Media.
“Kaad naat en sjoeverechtig” zouden ze zeggen in Roermond.
zondag 13 december 2009, 15:59.
Applaus speelt Keesmes
Voorzitter Gerry Kipp van Toneelvereniging Applaus te Thorn bedankt na afloop van de voorstelling spelers en publiek voor tien jaar prachtig toneelspel.
Toneelvereniging Applaus van Thorn bestaat tien jaar en daarom voeren de acteurs dit en volgend weekend een verrukkelijk vermakelijk stuk op, “Zalige Keesmes” (Gelukkig Kerstfeest) van Alan Ayckbourn in Thorns dialect.
De verwachtingen waren hoog gespannen en ze werden volledig beantwoord. Het is zoals alle voorgaande jaren een perfect getimed gespeeld en opgevoerd stuk door de Thornse toneelvereniging. Die staat eenzaam aan de top van de hele “plattelands”-regio.
Het adagium geldt bij deze zoals iedere Thornse club “je moet iedere speelster en speler in zijn eigen waarde laten”. Dat heeft geleid tot een steeds sneller verdergaande perfectionering van de acteurs en actrices van Thorn in hun eigen prestaties en doelstellingen. Er kwam bijna, zou je als buitenstaander kunnen zeggen geen regisseur meer aan te pas.
Toch heeft Tom Derkx, die al vele jaren aan de vereniging verbonden is er een schitterend hoogtepunt in de geschiedenis van de vereniging van gemaakt. Voor de eerste keer in dialect. En voor de eerste keer een puur en diepgaand blijspel. Met ook ernstige, aangrijpende momenten die ook wel degelijk per dezelfde seconde door het publiek werden gevoeld dat kwam om zich te amuseren.
De spelers en speelsters twijfelen of de ernstige momenten met voldoende dramatiek, wel door het publiek ook als zodanig worden ondergaan. De mensen lachen immers, en de spelers op het toneel lachen dan misschien vanzelf wel een beetje met de lachers mee.
Dat is niet het geval. Als er een snik is en een traan, op het toneel dan krijgt het publiek een brok in de keel.
Doordat het publiek zo dicht rondom het podium zit, op aanraakbare afstand, is de overbrenging van emoties superieur en maximaal. Het kan niet beter. Het heeft het meeste, mooiste resultaat dat je je in de toneelwereld maar kan voorstellen. Dat is op zich al, ‘n pluim op de hoed van alle spelers en speelsters en de regisseur.
Bij deze opvoering in het gebouw van de oude Mavoschool in Thorn werkte “alles en iedereen in Thorn” aan het succes van de jubleumviering mee. Er komt telkenjare veel publiek, uit verre omgeving.
Applaus in Thorn is een pareltje, een diamantje aan de culturele prestatiekroon van de provincie Limburg.
Even overleggen met de souffleuse vlak voordat de voorstelling begint.
