
De krant als slippendrager van de overheid
Vroeger nam de krant het op voor de onderdrukte, de enkeling de kleine man tegenover de almachtig grote overheid.
Dat was standaard. Voor het maken van de krant.
Tegenwoordig gelden bij het maken der krant geen normen en waarden. De standaard zoals die gold in de tijd van het maken der krant tot een hoogwaardig kwaliteitsproduct, is voorgoed verloren. Tegenwoordig vindt men het beter en lucratiever om achter de overheid aan te lopen. Daar is dan misschien nog wat (omkoopbaarheids)geld van te verwachten.
De ondernemingen der krant zijn volslagen on-exploiteerbaar geworden. Het is dan ook op termijn afgelopen, met de krant. Het is onafwendbaar en onherroepelijk afgelopen. Gaat u allen heen. En gaat u wat anders doen.
De massa wil u niet meer.
Dat zal het parool zijn, dat eerstdaags wordt uitgesproken. De huis aan huisbladen nemen over, en waar.
Als men het krantenartikel dat hier links staat bekijkt, dan ziet men dat de maker voor het gemak maar weglaat, dat de gemeente een flinke bom duiten misloopt aan subsidie, nu het werk te laat begonnen kan worden. Dat heeft de gemeente, met haar beleid tegenover Merckelbagh, dan maar bereikt. Tel uit je winst, als belastingbetaler.
Het stond in de voorgaande krantenartikelen.
.
De krant van de verhaaltjesmakers.
Maar in de krant schrijft men geen artikelen.
De redacteuren houden zich bezig met verhaaltjes.
Over artikelen heeft men het nooit meer.
Men heeft het ocharme, altijd over verhalen.
Dat hoefde je vroeger bij De Telegraaf nooit te proberen.
Dan werd je meteen eruit getrapt.
En terecht.
“Daar is de deur, met je verhaaltjes,” zei men bij De Telegraaf.
.
Het Plan van “maak er de helft van”
Verder vindt men de heer Merckelbach maar lastig. Hij zit de aanlag van een rijksweg in de weg.
Een ringweg die er helemaal niet moet komen. De gemeente, en de aanliggende kernen lopen leeg. Over tien tot vijftien jaar woont en werkt er nog maar de helft. Dan kun je het ook wel met de helft aan wegen stellen.
De heer Merckelbagh heeft het tot nu toe steeds van de gemeente via de rechter gewonnen.
Dat zou een algemene vreugdekreet en “overal de vlaggen uit” moeten zijn.
Dat wordt hem echter door de maker van het artikel, die duidelijk achter de gemeente aan loopt, niet gegund. Hij maakt daarmee de ergste fout, die je bij het maken der krant kan maken. Hij verliest de standaard.
Een krant hoort het op te nemen voor, alle voorrang te geven aan, de kleine man, die het opneemt tegen de gemeente.
Uiterst kwalijk dat het die kant opgaat met de krant, die al lang de krant niet meer is. De krant van de verkeerde kant.

De centrale die moet worden afgebroken. - Foto's WDR Aktuelle Stunde.
.
De Kleine man, en de Grote kolencentrale
In Duitsland bevindt zich in de buurstaat Noordrijnland Westfalen net boven Dortmund tegenover Venlo de gemeente Datteln. In Datteln is een conventionele kolenstook elektrische centrale in aanbouw. Het complex is zo goed als klaar. De burgerij woont binnen een straal van twee kilometer.
De bouwwerkzaamheden zijn stilgelegd. De rechter heeft de bouw van de centrale verboden. De centrale moet zelfs tot de laatste steen toe worden afgebroken. De uitspraak van de rechter heeft drastische gevolgen voor alle kolengestookte elektriciteitscentrales in Duitsland, die alreeds gebouwd en in bedrijf zijn.
Men sluit niet uit, dat ze moeten worden afgebroken. In Duitsland neemt men de toepassing van rechtsregels wat serieuzer dan in ons land.

De vrouw die dat voor elkaar gekregen heeft.
Tegen de bouw kwam in het geweer een klein en schijnbaar nietig echtpaar, dat woont in een kleine burgermanswoning aan de rand van het Dattelnse bouwgebied van de centrale.
De overheid had de voorgeschreven procedures die gelden ten aanzien van de bouw van de centrale met betrekking tot het verweer daartegen van burgers niet in acht genomen. De centrale moet vernietigd worden. Dat is ‘n strop van vele miljoenen.
Dat alles ligt in de hand van de kleine man, die in Duitsland nog wel volgens de standaard en keurig op tijd zoals het hoort door de media wordt bediend.
Nederland is op mediagebied een land van geen normen en waarden, en van geen enkel fatsoen of respect voor de klanten van de kranten. We zullen daarom wel zien waarom en wanneer het schip strandt.
Ik ben zo vrij om de makers der krant met brandhout te vergelijken. En wie doet me wat.
.
Jules Zollner.

























Ons land komt langzaam maar zeker in de greep van “Amerikaanse Toestanden”.























