David & Goliath in krantenland

OR MGL staat ineens een heel stuk sterker. Overname zal niet gaan.

“Akkoordgaan met fusie betekent liquidatie van de eigen onderneming.

Daar zal de rechter, om zijn oordeel gevraagd, nooit toestemming voor geven.”

Zo luidt, vrij vertaald, het standpunt dat de Ondernemingsraad van Media Groep Limburg MGL te Sittard van de beide Limburgse kranten thans inneemt. Het is te proberen.

De OR is daarmee ineens een heel stuk sterker komen te staan. Ze wordt gesteund door de beide vak- en standsorganisaties van FNV en CNV.

Op termijn, (vijf jaar), -dat ziet iedereen nu wel voldoende duidelijk in-, zullen de (alle) regionale kranten van Nederland het afleggen en het onderspit delven tegen de nationale.

Dat is onoverkomelijk. Het is de uitkomst en het gevolg van het plan Telegraaf 2000. Maar je kunt als OR, en als personeel-geheel, beter strijdend met opgeheven hoofd en fier en dapper tot de laatste snik, in de overlevingsstrijd ten onder gaan dan helemaal niets doen. Dat is te gemakkelijk, en dat kan altijd nog.

Je kunt het de tegenstander beter zo moeilijk mogelijk maken. Al is het maar voor de betere plaatsbaarheid in het arbeidsproces daarna, en voor het eigen geweten van de betrokkenen.

Daarom wordt Wegener, de financieel bodemloze put al sinds het jaar 2000 toen ik nog in de Sectorraad FNV-Kiem naast de vertegenwoordigers van AD en Wegener zat, het zo moeilijk mogelijk gemaakt. Opkopen van Wegener door MGL is slechts ‘n doekje voor ‘t bloeden’ en de bedragen zullen wel niet om over naar huis te schrijven zijn (aan de aandeelhouders).

Leten we even kijken wat er vorige week in de kranten stond, en hoe we dat dan wel eens beter zouden moeten kunnen duiden.

LD/DL Vrijdag 26 juni 2009 www.Limburger.nl pag B15

- - - - - - - - - - - - - - - - -
Uitgevers van regionale kranten bundelen krachten en vormen Wegener Media Groep

MGL fuseert met Wegener
door onze versiaggever

SITTARD - Media Groep Limburg
(MGL) - uitgever van deze krant -
gaat de veel grotere branchege-
noot Koninklijke Wegener over-
nemen. Het betreft een papieren
overname die vooral is bedoeld
om Wegener vanaf 2 januari van
de beurs to halen en te fuseren.

Beide uitgevers willen vanaf 2010
samen als Wegener Media Groep
door het leven gaan. De bundeling
maakt bet schrappen van de beurs-
notering van Wegener mogelijk.
Die notering schept allerlei ver-
plichtingen en jaagt Wegener op
kosten. 

Door de fusie denken de
uitgevers efficienter te kunnen wer-
ken, maar Wegener - de grootste
uitgever van regionale kranten in
Nederland - raakt de titel 'Konink-
lijke' kwijt.

De andere grote aandeelhouder
van Wegener, Governance for Ow-
ners met een belang van 13 pro-
cent, is tegen de beursexit. De inves-
teerder bespreekt binnenkort een
alternatief plan; de Britse durfkapi-
talist wil Wegener afsplitsen van
grootaandeelhouder Mecom.

Dat MGL en Wegener zouden fu-
seren, werd al lang verwacht. Het is
de nadrukkelijke wens van de eige-
naar van beide uitgevers, de Britse
Mecom Group, van krantentycoon
David Montgomery. 

Mecom wil
door de bundeling geld besparen.
Montgomery heeft de afgelopen ja-
ren geprobeerd door overnames in
diverse landen een Europese uitge-
verij van regionale kranten to vor-
men. 

Die strategie bleek verliesge-
vend en dat leidde tot grote finan-
ciele problemen. 

Montgomery wil-
de vorig jaar al beide Nederlandse
bedrijfsonderdelen laten fuseren. 

Voor dat plan waren de onderne-
mingsraad en de redactie in Lim-
burg echter niet te vinden.

Aange-
zien men vreesde dat hierdoor de
eigen Limburgse identiteit van de
kranten verloren zou gaan. 

Mecom
boog na het Limburgse protest het
hoofd: MGL mocht zelfstandig een
eigen tabloid ontwikkelen. 

Dat
heeft de daling van advertenties en
abonnees echter niet tot staan kun-
nen brengen.

Dat MGL het veel grotere Weg-
ener overneemt in plaats van an-
dersom, heeft louter eeb praktische
reden. Het is fiscaal aantrekkelijker
en juridisch makkelijker.

Maar in de praktijk zal de grootste
uitgever het naar verwachting voor het
zeggen krijgen. De geplande samenvoe-
ging wordt vandaag officieel aange-
kondigd. 

De ondernemingsraden is
om advies gevraagd.

De OR van  
MGL wil ook dit keer waarborgen
eisen voor behoud van de eigen
identiteit. De directies van beide
uitgeverijen wilden niet reageren.
-.-

Het struikelblok waar het om gaat is:
“Maar in de praktijk zal de grootste

uitgever het naar verwachting voor het
zeggen krijgen. “

De durf-kapitalisten hebben zich verkeken op het geheel eigen karakter en de verschillende structuur van de Limburgse kranten. Ze hebben geen oog gehad voor de geschiedenis.

.

De gouden formule

In 1972 nam De Telegraaf het Limburgs Dagblad over. Maar inhoudelijk veranderde er niets en karakter en structuur van de Limburgse krant bleven absoluut en onverkort gehandhaafd. Dat bleef, – “tot op vandaag”-, de gouden formule.

Montgomery, Mecom en Wegener willen te veel grote stappen ineens en tegelijk nemen. Dat gaat overal elders wel, maar het gaat in Limburg nu eens net niet lukken.

MGL kan aantonen, dat bij wijziging van layout en karakter van de Limburgse krant, bijvoorbeeld als die volgens plan niet meer in Limburg maar in Amersfoort wordt gemaakt, geen hond, geen adverteerder en geen abonnee de krant meer zullen kopen.

Dat zal de rechter niet toestaan.

Immers activiteiten en maatregelen, die de continuiteit van de bestaande onderneming MGL in (kritiek en ultiem) overlevingsgevaar brengen, zijn verboden.

OR en vakcentrales zullen zich daartegen met succes kunnen verzetten.

De houding van OR en vakcentrales in de actuele MGL-overlegsituatie en stand van zaken verdient respect.

Al betekent het helaas, alleen maar uitstel van executie.

.

Eten van twee walletjes

Er komt nog een aardig aspect bij.

De kranten hebben om staatssteun aangeklopt bij de minister.
Maar de kranten verliezen iedere geloofwaardigheid, als ze gelijk daarmee (begonnen) en beginnen personeelsleden in welke aantallen dan ook en van welke afdelingen dan ook te ontslaan.

De maatschappijen en ondernemingen zullen het wat langer dan gebruikelijk is moeten uitzingen in de status quo, en naar de huidige en toekomstige stand der techniek kan dat ook makkelijk.

‘\ô_ô/’ – Doodsstrijd der kranten is hoewel interessant, niet om aan te zien.

Tijdens mijn werk voor het Limburgs Dagblad werden mijn directe chef Jan A.C. de Klerk en ik Jan Kaalslag en Jules Beulbal genoemd, vanwege het eigenaardige gehalte aan primeurs, dat we dagelijks voor onze eigen editie binnenbrachten. De editie groeide daarmee tegen de verdrukking in en dat is precies het typische karakter dat de Limburgse kranten per traditie tegen de overheersing uitstralen. De traditie van het lijdelijk verzet, de sociale onrust en de sabotage.

.

Plasticzeil en consistentvet

Toen ik in 1968 als leerling bij het Nieuwsblad van het Zuiden te Tilburg begon werd ik iedere nacht op een stoeltje naast het grote schakelbord van de drukpers gezet. Die stond te draaien op 3.000 exemplaren per minuut en het hele gebouw schudde. Er was verder niemand in het hele gebouw. Op exact dezelfde tijd volgde iedere nacht met een oorverdovende klap de papierbreuk en de krant werd dagelijks 6 uur te laat bij de mensen in de bus bezorgd.

Uiteindelijk is het Nieuwsblad van het Zuiden vanuit Tilburg toch nog naar het Brabants Dagblad in Den Bosch overgegaan. De drukpers in Tilburg aan de Spoorlaan stond acht jaar lang ingepakt in plasticzeil en consistentvet.

In memoriam Tineke Poell – van Gend

Tineke Poell - van Gend

Een bijzondere vrouw is heengegaan en dat is Tineke Poell – van Gend, geboren in Deventer, afgestudeerd in Groningen, 63 jaar en echtgenote van Paul Poell, oud-redacteur Limburgs Dagblad te Roermond.

Tineke was al lange tijd ernstig ziek. Ze leed sinds 1996 aan borstkanker. Haar gezondheid ging de laatste jaren over kleine bergjes, diepe dalen. Zij hebben hun sporen nagelaten op het gezonde werk en leven van haar man Paul, en hun kinderen Xander, Michiel en Madelon.

Tineke (voor intimi “Huub”) was het type journalistenvrouw waarvan er geen tweede is, op de hele wereld. Opgegroeid in Den Haag, sprak ze vanaf Paul’s huwelijk perfect en volkomen accentloos het Limburgs dialect.

Paul en ik stonden naast elkaar op de werkvloer op ieder moment van iedere  dag en van iedere nacht in de tientallen jaren dat de editie vanuit het niets uit de grond en de Roermondse stads- en regionale wereld in gestampt werd. Dat is ‘n bikkelharde strijd waarvoor weinigen begrip en voorstellingsvermogen hebben.

Tineke had  een open hart en een totaal stil begrijpend bescheiden luisterend en meelevend karakter voor iedereen. Bij de grote evenementen die Paul voor stad, krant en ommeland organiseert en organiseerde, bleef zij bescheiden op de achtergrond. Zij zorgde voor gezin en huishouden, maar ook voor de nodige dagelijkse inspiratie en motivatie. De emotie van Paul’s werk eiste echter lichamelijk helaas zijn tol.

Zij was in staat Paul op te vangen in de moeilijkste tijd van z’n leven, dat er het hardste gewerkt moest worden. Met ogenschijnlijk maar heel pover gemeenschappelijk resultaat. Maar met enorme, onverwoestbare overwinningskracht. ‘t Editiepersoneel van ‘t LD vormde door de strijd om ‘t bestaan ‘n nieuw gezin.

Ook toen Paul de zelfstandige krantendrukkerij in Roermond van zijn vader leidde, die later door het bedrijf werd overgenomen, stond Tineke klaar om als een tweede moeder de redacteuren journalisten acquisiteurs en correspondenten op te vangen en te begeleiden. Dergelijke kwaliteiten maken een mens uniek, op de hele wereld. Het is constant werken met de moed der wanhoop, met een kolossale tegendruk van de concurrentie en in het allerheetst van de dagelijkse strijd.

Al deze kwaliteiten die Tineke voor haar Paul en ook een beetje voor ons overigen heeft opgebracht werden genoemd in de begrafenisdienst die vanmiddag in de Roermondse Munsterkerk werd gehouden.

Buiten stond vóór de aanvang van de dienst een erehaag van leden van het traditionele Reuzengilde van Roermond. De hoogstaande culturele vereniging die Paul en Tineke destijds hebben opgericht.

Tijdens de dienst concerteerde Fanfare Sint Cornelius – Het Katoenen Dörp uit Roermond waarvan beiden fanatiek promotor waren.

Het verdriet door het vele jaren lang ernstig lijden van zijn vrouw heeft Paul niet onberoerd gelaten. Zijn sterke Maastrichtse inslag die Tineke in haar leven met Paul geheel heeft overgenomen en zijn onverzettelijkheid “vanuit het absolute niets, de totale underdog” hielden en houden hem op de been.

Ik wens Paul Xander Michiel Madelon en familie veel sterkte.

.

Na afloop van de begrafenisdienst kwamen de leden van het Roermonds Reuzengilde op het terras voor de Roermondse Munsterkerk nog even bijelkaar.

Daar gaat de bezorger.

Trouw, LD of AD, wat maakt 't uit. Nieuws, dat maak ik zelf.

.

Afscheid van de reguliere krantenbezorging.

Je kunt zien dat het binnenkort met de bezorging van de dagbladen is afgelopen.

Vandaag ging de eerste dag in van het niet meer gratis abonnement op ‘t LD. Uitgeverijen hebben dat om fiscale redenen (”Loon in natura”) de deur uit gedaan. Maar afgelopen zaterdag ontving ik ook al niet de (betaalde) Trouw. Daarvoor in de plaats kwam de (niet betaalde) AD en Sportwereld.

Het LD blijft nog maar gewoon doorlopen. Want die heb ik dan maar betaald, om de levensloop van het product nog een beetje te kunnen volgen. Heel erg netjes gezegd. We weten wel beter.

“Ik had er geen meer”, vertelde de bezorger die ik even later op straat tegenkwam. “Van de Trouw heb ik er meestal te weinig. Dat ligt aan de pers. Dan laten ze het AD wat langer doordraaien. Het maakt de mensen toch niet uit.”

Altijd nog beter dan helemaal géén bezorging. Daar zeggen de mensen de krant van op.

Een zeer raadselachtige opmerking van de bezorger. Nou ken ik de ColorM.A.N. die ze bij PCM in Amsterdam hebben toch vrij goed. Die is bijna hetzelfde als de Heerlense GeoM.A.N. Papierbreuken komen in de nacht veel voor. Vooral bij extreem vochtig warm weer. En ook bij plotselinge weeromslag. Dat is ‘t enige dat vertraagt, in de productie.

De bezorger is de zwakste schakel. Tegelijk de belangrijkste man of vrouw, in het hele krantenproductieproces. Binnenkort is hij en zij weg. Voorgoed, en overal. Krantenhervormers hebben er al lang naar uitgekeken. Ze komen van ‘n koude kermis thuis. De wegsnijders van de kranten-romantiek.
.

Het gevoel van papier – de geur van drukinkt

Het gebouw aan de Heerlense Nobelstraat had van binnen ‘n onbestemde geur. Die van drukinkt en allerlei andere chemische productieve hulp-substantiën. Die vergeet je van je leven nooit meer.

Het is ook daarom dat de “Diakenhuismannetjes” in de bibliotheek van Heerlen en Kerkrade zoals in zoveel andere steden nog dagelijks de papieren krant zitten te lezen. Als de computer komt zullen ze dat nooit doen. Ze willen de krant ruiken. En ze willen het papier voelen. Meer willen ze niet.

Men wil de geruststelling van papier dat wappert in je handen, bij het hobbelen in de trein. Dat zal altijd zo zijn. Het produkt gaat nooit verloren.
.

Houvast in schokkende tijden

Papier is het psychologisch evenwicht, het traditioneel zelfreddend houvast van de lezer bij het zien van het schokkend nieuws dat er staat. Daar kan geen koel nuchter koud onvriendelijk onmenselijk starend televisie-oog of computer-beeldscherm tegenop.

In het oude LD-gebouw liep iedere dag een oudere heer een halfuur over de redactieburelen rond. Voorovergebogen, vage glimlach op zijn gezicht grijze regenjas en hobbelige gevlekte hoed. Mijnheer Quinten werd hij genoemd. Zijn opmerking stond iedere dag in een cursiefje op de voorpagina.

Er rende een klein meisje met zwart haar alle afdelingen af, veertien jaar jong. Ze lachte altijd maar zei nooit wat. Als boodschappenmeisje met briefjes werd zij gebruikt. Maar nooit voor ook maar wat anders. De koffie werd aan de redacteuren nog door cantinepersoneel in een serveerwagentje gebracht. Sommigen hadden echter flesjes bier in de bureaula. ’s Avonds ging het personeel naar “De Oude Stomp”.
.

Aan en uitzetten

Aan de Amsterdamse Van der Madeweg zijn ze niet zo happig op snelle orderwisselingen met de gehele, grote machine. Ze laten liever een hele grote order (AD) nog een beetje doordraaien. Draaien dan een kleine snel wat minder (Trouw). Aan en uit zetten van de 64-zijdige, voor ‘n paar minuten en 180.000 exemplaren van de Trouw. Toch is de ColorMAN maar 40% bezet. Daar kunnen ze dus rustig alle tijd nemen in de hele nacht voor al die kleine orders. De Trouw wordt al om 00 uur gedraaid. Kleine orders zijn verliesgevend op de grote M.A.N.’s.

‘n Krantenpers moet je aanzetten, en ‘n half uur later weer uitzetten. Dan moet hij 1.500.000 exemplaren hebben gedraaid. Op 3.000 per minuut. Alleen dan draait hij voordelig. Liefst 24 uur per dag. 360 dagen van een jaar. Vandaar dat er nog maar drie productiebedrijven overblijven. Van de twaalf.

Daarom is de opmerking van de bezorger wel wat vreemd. Maar het zal me verder ‘n zorg zijn. Welke krant ik in de bus krijg. Binnenkort is de bezorging toch afgelopen. De betaalde Internet krant wil ik niet. En aan nieuws heb ik al helemaal geen behoefte.

‘\^_^/’ – ik maak ‘t immers zelf.

Doping overschaduwt CHIO wedstrijden paardensport

Foto's WDR

De klap die drie dopingschandalen vlak voor de CHIO wereldkampioenschappen paardrijden in Aken hebben toegebracht is veel groter dan werd gedacht. Duitsers pikken het niet dat de zuiverheid van hun sport daarmee onherstelbaar is bevlekt en bezoedeld.

De CHIO-organisatie is nu vandaag de wedstrijden zijn begonnen bang dat recente dopinggevallen de geloofwaardigheid, eer, macht aanzien en het grote geld in de paardensport voor het publiek onherstelbare schade hebben berokkend. Dat er minder toeschouwers zijn en veel minder kaarten vooraf worden verkocht wordt ook op televisie uit alle macht ontkend.

Toch valt het op dat massa’s kaarten als vrije passepartouts ter waarde van 120 euro vooral aan buitenlanders worden weggegeven. (Ik heb er ook zoeen op zak). De winstgevendheid van de hele onderneming moet daarom aan het eind van de rit voor stad, land en organisatie van deze wereld-top in de sportiviteit nog maar blijken. Er zijn enorm veel kosten mee gemoeid, en er gebeurt niets vrijwillig (onbetaald) in de paardenwedstrijdsport. Die is in Duitsland op hoge stand. Maar de rijken zijn verwend, gemakzuchtig en niet alert genoeg.

Men doet nu ineens alle moeite om de doorzichtigheid van controle en de weerbaarheid tegen doping  zo indringend mogelijk aan het publiek over te brengen. Hele persbureaus zijn daarvoor ingehuurd. Maar het spook is niet meer uit de hoofden van de mensen weg te krijgen.

“Paarden praten niet,” zei de toernooi-dierenarts vanmorgen op televisie veelbetekenend, over de middelen, die al worden toegediend. Men wankelt tussen illegaliteit en onverantwoordelijke prestatiegerichtheid.

De sport waar ik ook al jaren een liefhebber van ben is besmet. Met onzuiverheid in de topsport moet je bij de Duitsers die het organiseren niet aankomen. Het kan nog jaren duren voor de schade, als dat al mogelijk is, uit hun hoofden en denkpatronen gaat.

Doping is de “talk of the town” in geheel CHIO-minded Aken en ver daarbuiten. Dat bleek overal overduidelijk de voorgaande dagen van de toch nog geheel feestelijke voorbereidingen van de wedstrijden, die vandaag zijn begonnen. Men heeft het nergens anders meer over.

Een hindernis voor deze over te brengen geloofwaardigheid is het feit, dat jarenlang aan dopingcontrole in de paardensport niets of niet veel werd gedaan, dat controles bijna niet waterdicht uit te voeren zijn en dat de ruitersport uiterst gevoelig is en weerloos staat tegen knoeierij en omkoping.

Bij mijn bezoeken aan de CHIO van de laatste dagen is mij gebleken, dat iedereen die dat wil makkelijk toegang heeft tot de stallen. Op ieder moment van de dag en van de nacht. Het aantal controlerende instanties is te weinig. De functionarissen werken langs elkaar heen. De organisatie is onoverzichtelijk. De resultaten van de controles als die er al zijn zijn verre van transparant.

Men kijkt strak. Men doet niets. En dat is alles. Veel te weinig dus, om een snelle rehabilitatie van de ook in financieel diskrediet geraakte wereldtop-paardensport op gebied van aan en verkopen te kunnen waarmaken.

Om dat te verbeteren zal deze tak van sport snel zeer grondige maatregelen moeten nemen. Anders is het publiek weg en blijft het weg.

De sport en de hele economie daar omheen zou instorten, en vervallen tot het louche onderwereldrijk en vervalsersgebeuren van de grote gevaarlijke internationale witwassers met hun knoeierijen en boevenpraktijken.

De haute chique en de adeldom van de elitesport gaan met knoeierij en corruptie voorgoed te gronde.

Voorlopig is het zo erg nog niet. Op deze eerste dag van de wedstrijden was het met dertig graden in de schaduw op de tribunes te heet om erheen te gaan.

De komende dagen zullen we in de avonduren de wedstrijden ter plekke volgen. Er is genoeg moois interessants en spannends te beleven om er toch een volledig sprankelend feest iedere dag van te kunnen maken.

Meredith Michaels Beerbaum

‘\ô_ô/’ – CHIO Aken zal zich aan de negatieve gevolgen van doping in de sport moeten ontworstelen.

Tina Turner ARD interview

Update

Gisteravond zond de ARD televisie als laatste in de serie van dit seizoen een Beckmann interview uit met o.m. Tina Turner.

Zij woont in Zwitserland en vertelde uitvoerig over haar Zen-Boeddhisme, zong ook enkele gebeden voor.

Ook volgde een interessante discussie met een Oostenrijks-Joodse psychiater en met enkele bekende vriendinnen van Tina Turner.

Vlaams België partnerland van CHIO Aken

Gezelligheid ten top op maandagavond op de Markt van Aken met tegen de wand van het stadhuis een duizendkoppige rij toekijkende mensjes.

België is partnerland voor dit jaar van de CHIO in Aken. Vlaams parlementsvoorzitter Chris Peeters voerde een uurtje geleden op het bordes van het monumentale Akense stadhuis aan de Markt het woord. Daarna traden de Belgen in lakens blauwe tunieken aan met hun deelnemers aan de wereldkampioenschappen op de tot in de puntjes verzorgde renpaarden. Met tevens steltlopers uit Dendermonde en acrobaten te paard uit Tongeren.

Heel in de verte de Nederlandse deelname aan de wedstrijden in de oranje garnalenvisserstunieken.

De Nederlandse equipe presenteerde zich op mooi verzorgde paarden en in de zuidwestertunieken van de Katwijkse garnalenvissers.

De tienduzenden koppen tellende menigte op de terrassen van de Markt in Aken hoorde en zag het allemaal met groot genoegen aan. De CHIO wereldkampioenschappen leven hier ten zeerste in de bevolking. Zelfs ook in talloze accomodaties in België aan de Nederlandse grens wordt er hard voor gewerkt en geoefend. Is de paardensport in Nederland wat in onbruik geraakt, in de Belgische en Duitse Euregio leeft die nog volop. Die dient daar echter een groot economisch belang. Er gaat heel veel geld in om.

Er is zelfs duidelijk in België sprake van een snelle en goede revival van paardensport en ruiterij in de Limburgse grensstreek.
Al gebeurt bij de toernooien in de Belgische grenssteden, dorpen en gehuchten, niet alles volgens de regeltjes der kunst. Er zijn nogal wat “wilde” koersen in de weekends. Ook de handel in paarden en alles wat daarbij hoort is niet helemaal zoals men dat bij ons gewend zou kunnen zijn, moeten of willen.

Aken-Markt in genietende bewondering ruim een uur geleden.

Regietoren op het CHIOterrein met Vlaams partnerschap.

Aken en verre omgeving daarentegen teren op een onberispelijke en ijzersterke, gefundeerde en wereldvermaarde traditie. Die zal zich uiten in de diverse wedstrijden van de komende dagen, waarvoor wij, tot onze complete verrassing vanavond staande op een stenen bankje van een medewerkster van het stadhuis die we naast ons optrokken een echte officiële passepartout gekregen hebben. Gratis, en voor niets en dat is buiten de werktijd, nog nooit gebeurd.

Die gaan we gebruiken ook. Onder grote dankzegging. En tot en met de feestnacht in het stadion van aanstaande vrijdag. Hoe we thuiskomen zien we dan wel weer. We leven maar een keer.

‘\~_~/’ – De Akense CHIO is ons.

Eigen Volk Eerst op CHIO Aken

De tribunes van CHIO Aken beginnen langzaam vol te stromen.

Bij de Grote Feesten van de komende dagen en weken zie je bijna geen buitenlanders. Iedereen heeft genoeg aan zijn Eigen Feestje.
Er staan nergens auto’s met “vreemde kentekens” op de parkeerplaatsen.

Wat feesten betreft zijn de grensbewoners van Duitsland, Nederland en België uitsluitend en helemaal alleen op zichzelf betrokken en gericht.

Komend weekend is er het Oud Limburgs Schuttersfeest in Neer. Thans al volop aan de gang zijn de CHIO paardensport -dressuur en -springwedstrijden in Aken. Over ruim een week begint het Wereld Muziek Concours in Kerkrade.

In Luik en Maastricht is van alles leuks en interessants aan grootse (culturele) festijnen te doen.

Hier moet het morgen gaan beginnen. Stadion en surround zijn er klaar voor.

Aachener Zeitung aan het werk.

Maar je leest en je hoort er bij ons helemaal niets van.

Er staan geen auto’s met buitenlandse kentekens op de parkeerplaatsen van deze Grootse Feesten, waar tienduizenden eigen streekbewoners in een straal van 50 kilometer op afkomen. Opgeteld wonen er meer dan twee miljoen mensen in de Euregio tot Essen en Hasselt.

Dat is met de Grote Plaatsen van Nederland wel anders. Als er in Amsterdam Rotterdam Utrecht en Den Haag ook maar iets te doen is, -een speld uit een hooiberg valt-, dan staan televiziezenders en krantenmedia dagen weken en maandenlang niet stil om hun mondje luidruchtig en oerlelijk schreeuwend hard te roeren.

Het is merkwaardig dat er voor de grote, elkaars buurland- Feest elementen agenda’s en verrichtingen in de media helemaal geen plaats is geen reclame wordt gemaakt en geen enkele aandacht wordt besteed.

De zozeer gewenste en geprezen samenwerking in Euregionaal verband is op het gebied van de Feesten nog heel erg ver te zoeken. Sterker: hij is er niet.

En toch zijn de Grote Feesten van de Stad en van de Regio een economische pijler, een opkikker van formaat voor de hele regio, stad en industrie.  Er wordt veel geld verdiend en er worden kolossale omzetten gedraaid. Dat is voornamelijk dankzij heel veel vrijwilligerswerk. Het lijkt daarbij kleinschalig op het ‘Wirtschaftswunder’ van vlak na de oorlog. Een beproefde succesformule om de wereld er weer bovenop te helpen.

Publiek keek enthousiast naar de eerste wedstrijden van gistermiddag. - Foto WDR.

Op de CHIO in Aken werden gisteren goede zaken gedaan. Vooral de ruitersport-kleding voor de “casual” bijeenkomsten voor en na, in dit zeer hoogstaande chique elite-milieu was en is good business. De prijzen vielen mee. Steeds rond de zestig euro voor de uitrustingstukken, schoenen, jas, broek, riem, overhemd en alles in de “dernier cri”, hoogste mode, nieuwste snit en stijl en kleur.

Thans is de ontvangst van de genodigden, de deelnemende landenteams met alles wat daarbij hoort op de Markt in Aken aan de gang. We gaan erheen en zullen voor u kijken. We houden u op de hoogte.

‘\^_^/’ – Eigen Feesten alleen voor het Eigen Volk in de Euregio.

Rechtstreekse verslagen de komende dagen op de WDR.

Van schrijvende pers naar TV omroep

Je moet bij de Aachener Zeitung alles kunnen. Het is een regionale volop in transformatie en ontwikkeling. Maar mét werkgelegenheid en vooruitzichten.

- Posted using MobyPicture.com

Collega’s nemen waar.

En de Aachener Zeitung, -waarmee we een samenwerkingsverband hebben-, was er al vroeg bij om de eerste junioren in het paardenrennen met de prijzen te huldigen.

- Posted using MobyPicture.com

Knippen en scheren bij CHIO.

Dat hebben we vanmiddag toch maar niet gedaan. Die Duitse koppies daar hou ik niet zo van.

- Posted using MobyPicture.com