
Tineke Poell - van Gend
Een bijzondere vrouw is heengegaan en dat is Tineke Poell – van Gend, geboren in Deventer, afgestudeerd in Groningen, 63 jaar en echtgenote van Paul Poell, oud-redacteur Limburgs Dagblad te Roermond.
Tineke was al lange tijd ernstig ziek. Ze leed sinds 1996 aan borstkanker. Haar gezondheid ging de laatste jaren over kleine bergjes, diepe dalen. Zij hebben hun sporen nagelaten op het gezonde werk en leven van haar man Paul, en hun kinderen Xander, Michiel en Madelon.
Tineke (voor intimi “Huub”) was het type journalistenvrouw waarvan er geen tweede is, op de hele wereld. Opgegroeid in Den Haag, sprak ze vanaf Paul’s huwelijk perfect en volkomen accentloos het Limburgs dialect.
Paul en ik stonden naast elkaar op de werkvloer op ieder moment van iedere dag en van iedere nacht in de tientallen jaren dat de editie vanuit het niets uit de grond en de Roermondse stads- en regionale wereld in gestampt werd. Dat is ‘n bikkelharde strijd waarvoor weinigen begrip en voorstellingsvermogen hebben.
Tineke had een open hart en een totaal stil begrijpend bescheiden luisterend en meelevend karakter voor iedereen. Bij de grote evenementen die Paul voor stad, krant en ommeland organiseert en organiseerde, bleef zij bescheiden op de achtergrond. Zij zorgde voor gezin en huishouden, maar ook voor de nodige dagelijkse inspiratie en motivatie. De emotie van Paul’s werk eiste echter lichamelijk helaas zijn tol.
Zij was in staat Paul op te vangen in de moeilijkste tijd van z’n leven, dat er het hardste gewerkt moest worden. Met ogenschijnlijk maar heel pover gemeenschappelijk resultaat. Maar met enorme, onverwoestbare overwinningskracht. ‘t Editiepersoneel van ‘t LD vormde door de strijd om ‘t bestaan ‘n nieuw gezin.
Ook toen Paul de zelfstandige krantendrukkerij in Roermond van zijn vader leidde, die later door het bedrijf werd overgenomen, stond Tineke klaar om als een tweede moeder de redacteuren journalisten acquisiteurs en correspondenten op te vangen en te begeleiden. Dergelijke kwaliteiten maken een mens uniek, op de hele wereld. Het is constant werken met de moed der wanhoop, met een kolossale tegendruk van de concurrentie en in het allerheetst van de dagelijkse strijd.
Al deze kwaliteiten die Tineke voor haar Paul en ook een beetje voor ons overigen heeft opgebracht werden genoemd in de begrafenisdienst die vanmiddag in de Roermondse Munsterkerk werd gehouden.
Buiten stond vóór de aanvang van de dienst een erehaag van leden van het traditionele Reuzengilde van Roermond. De hoogstaande culturele vereniging die Paul en Tineke destijds hebben opgericht.
Tijdens de dienst concerteerde Fanfare Sint Cornelius – Het Katoenen Dörp uit Roermond waarvan beiden fanatiek promotor waren.
Het verdriet door het vele jaren lang ernstig lijden van zijn vrouw heeft Paul niet onberoerd gelaten. Zijn sterke Maastrichtse inslag die Tineke in haar leven met Paul geheel heeft overgenomen en zijn onverzettelijkheid “vanuit het absolute niets, de totale underdog” hielden en houden hem op de been.
Ik wens Paul Xander Michiel Madelon en familie veel sterkte.
.

Na afloop van de begrafenisdienst kwamen de leden van het Roermonds Reuzengilde op het terras voor de Roermondse Munsterkerk nog even bijelkaar.
Prachtig memoriam voor een hele lieve vrouw. De aarde is een stukje armer geworden, maar de hemel is een mooie ster rijker….ik mis haar! Voor altijd in mijn hart….
Comment door Gertie — maandag 13 juli 2009, 23:16. @ 23:16
Haar grote (oer)kracht lag in het absorberen van wat er allemaal met iedereen om haar heen en in de stad, familie, gebeurde. En toch opgewekt sterk meelevend belangstellend en vrolijk en vriendelijk, maar altijd bescheiden op de achtergrond te blijven. Dat is de grootste opgave die er bestaat.
Je moet van staal, beton en graniet zijn om het te kunnen volhouden.
Jammer dat zij er niet meer is.
Ik zal Paul volgende week ‘ns gaan bezoeken.
‘\~_~/’
Comment door juzo — dinsdag 14 juli 2009, 20:51. @ 20:51